امـیــد وار

                                                                                                                                                           ٤٢

نوش دوای   درد ما  از بهر  درمان میرسد

 تا که خورشید درغـروب شد ماه تا بان میرسد     

از سخا و   لطف حق   فصل  بهاران  میرسد

 بر دل   امید  وا ران  نور  یــزدا ن   میرسد

 با بها را ن  خرمی بر باغ  وبو ستان میرسد

 کاروان   عاشقان  با   ساربا نا ن    میرسند

 

 

 

 

 

 

نا بسامانی     دلا  روزی      بپایان        میرسد

 چرخ گردون همچنان عمر فلک در  گردش است

 گر چه  سخت ومشکل است ماه زمستان  بیگمان

نا  امـیـد ان را بگـوئـیـد نـا امـید ی   بس کـنـنــد

مژده گا نی   بر شما    ای بلبلا ن     خوش  نوا

طا یر   فرخ پیم  مــژده  د هــم    بر  دوستان

 در فشاندی ای حکیمی  تا بگفتی این سخن

 نا بسامان عاقبت  روزی بـسـا مـا ن  میرسد

                                                                                                                                              هفدهم شهریور شست و دو