عـمــرهـدررقـتــه

 

 

که نه گــل بود نه بلبـل نه تــــرانه ای

 

که نمــاند صـدائی ز ساز شبـا نـه ای

 

دگرنماند بانگی خـوش به آشیانه ای

 

نماند دگراز می و مطـــرب نـشـانـه ای

 

که در شهـر نمانـد کلبـه عاشقـانـه ای

 

دگـرنشنـیـد کسی چـنـگ و چـغـانـه ای

 

گذشت ز سـرما عمـری به زمانـه ای

 

چنان رفت به تاراج همه شا دی دلها

 

چو مفتی شهرحکم بر سکوت صادرکرد

 

چو گـزمه بست در میخانه بحکـم شرع

 

چنان بستند بـار سـفـرعـاشقان عـشـق

 

چو کشتند بلبل عشق در دروازه شهر


چـه گـویم حکیم دگـرز بـیـداد زمـــا ن

 

تـا گشتـه سینه ام چـنـیــن ویــرانه ای