عمـرهدررفته  

غزل 225        

که نه گل بـود نــه بلـبـل   نه تــرانه ای

کـه نـماند صــــدائی    زسـازشبــانه ای  

دگـرنمـاند بانگـی خوش   به آشیانه ای

نـمانـد دگـر از مـی ومطـــرب نشانه ای

که درشـهـرنمانـد کـــلبه ی عاشقانه ای

دگــرنشــنیـد کســی  چنـگ وچغـانه ای   

 

 

گذشت زسـرمـا  عمـری   بــه زمـانـه ای

چـنــان رفت بتـاراج  همه    شادی دلهــا

چو مفتی شهر حکم برسکوت  صادرکرد

چـوگــزمـه بسـت درمـیخـانه بحکم شرع

چنـان بسـتـند بــارسـفـر عاشقان عشـق

چوکـشتـنـد بـلبـل عشق به دروازهءشهر

چـه گـویـم حکـیم دگـرز بیــداد زمـــان                                 

            تـا که سیـنه ام گشته چنین ویـرانه ای 

بیست هفت اسفند هشتاد وهفت