او نیـا مـد

 

 

 

نشستم دررهـش مـن در گــذرگـاه

 

ره معشوقـه را با اشـک بـشـسـتم

 

بگـفـتم راز دل بـا یــا رمـهــــــرو

 

دری نـگـشـود و ازدر بـرنیـــا مد

 

پــریـشان دیـده  در راه نـــگــا رم

 

روان گشـتــم بـسـویـش با دلی زار

 

صـدائی  از وراي    در  شـنـیــدم

 

 

بسوختـم هـمـچـوشمعـی تا سحرگاه

 

حـدیث عشق خـود با دل بـگـفـتــم

 

بمـژگـان کـردم آن ره آب وجــارو

 

سـپـیده دم زد و دلبـــــر نـیـــــا مـد

 

چـه سـازم  ازفـراقـش   بـیـقـرارم

 

چوخورشید ازپس کوه شـد پدیدار

 

بـدرب خــا نـه ِي  ا و تــا رسـیـدم

 

 

 

 بگـفتـا ای حکیمی راه کـج کن

 

بــرو تـــرک مـنو ترک فرج کن

 

 

پانزدهم خـرداد پنجاه وچهار