پـیــام عـشق

 

عشق مگربودش گـذر درخانهء جـانان من

 

رفـتـه جـان ودل بسـوی  آن مه تا بـان من

 

همچوفرهادوچومجنون طفلک این جان من

 

تـرسـم آندم کـه ببـیـنـم جان سپـاردجان من

 

گـریه آرام میکـنـم تا   نـشـنـود افـقـان مـن

 

چـون دل مـن میـرود انـدرپـی فـرمـان مـن

 

با پیـام عشق یـار آزاده شـد  ایـن جان من

 

باورم نیست جان من این گفتهء شیرین تو

 

طـفـل جـانـم میـدود انـدرپــی جـا نا ن خود

 

گـفـتـم آیـا کی بـبــیـنم  آن رخ زیــبــای او

 

بـا خـیـا لـش روزوشـب دارم مـدارا میکنم

 

با دل خـود گـفـته ام تـا که نسـوزدچند دمی

  

چون حکیم بنشسته ام من درره جا نا ن خـود

 

بـلکـه یـار روشـن کـنـد چـشـمـان سرگردان من

 

هشتم اردیبهشت یکهزاروسیصد ونـود

 

 

 

 

 

 

                                                                    ا