پیام  صبا

                                                                                                            ٧٢

درد فراقت  هزار دشنه   بجان میزند

فرقت  توبر   دلم    تـیــر کـمان میزند

وای که این غم مرا بقصد  جان میزند

بهر نگاه  رخت   بال   گــــران  میزند

ساز نا کوک  دل  بس    نگران میزند

صبح سحر بر دلم   زخم  زبان  میزند

 

 

 

 

 

 

با زدلم  ازغمت   سربفقان        میزند

ای پسرازهجرتو سخت   خرابست دلم

کوه غم است سینه ام از غم هجران تو

مرغ دلم  درقفس  بشوق   دیــدار تــو

بهر نجات  دلم    هم نفسان       همتی

وای که از نا له ام مرغ سحرخسته شد

 زبهردلداریم باد صبا  گفت حکیم

 معتکف را عشق سربه جنان میزند
                                                                                                                      بیستم آذر هفـتادوپنج