پا یا ن غـم

                                                                                                                                 ١٩٣

اینهمه نوحه گری با چشم گریان تا به کی

سـربدیوارمیزنی   ازهـجـرجا نان تا به کی

دربــد ردنبال یـار بـا  آه وافــقـان تا به کی

همچو مجنون درپی زلف پریشان تا به کی 

این همه غصه دلا ازبهر درمــان تا به کی

سرکشی ایدل ازاین  سهم فراوان تا به کی

 

ای بلا دیده  دلم گریان   ونالان تا به کی

روزوشب درماتم واندوه وافـــقـانی چـرا

اینهمه آواره گی بیچاره گی  درمانده گی

گشته ای زاروپـریشـان ازغم هجران یار

هرکه ماند درشهرعشاق قسمتش دردوغمست

درد وغم با ما شده همزاد وهم خانه دگر

 ایــدل مجنـون بـیا پـا یـان غـــم آمـد تــرا

 هم صدائی با حکیم ازدرد هجران تا به کی

بیست ویکم اردیبهشت هفتادو هشت