پـایـان غمـهـا

 

اسپند وکنـدربسوزیـد که اوبی خطـرآمـد

 

بربزم نشینیـم که آن یار بسی پُرثمـر آمد

 

که فـروغ رُخ اوچـون طـلـوع سحــرآمـد

 

که آن سلسله مو رخشنده ترازماه بدرآمد

 

خرامید وخـرامان زدرم چـون قـمــر آمـد

 

که ازیـمـن وجـودش همه غمها بسرامــد

 

بـرطـبل بکـوبیـدعزیزان که یارازسـفــرآمـد

 

ساقی بیاربادهءسرخ راکه جــزعـشق نبـیـنـیـم

 

بازآ توای مطرب خوشخوان ببین مجلس عشرت

 

برمـاه بگـوئیـد که نیاید بدرانـدرپی خورشید

 

بس شاد وخرم ازآنم که مه من چوطاووس

 

ثـبـت بـرحا شیه بـرگ شـقـا یـق بـنـما ئیـد

 

جانا چه خوش گفت حکیم این غزل نغـزازآن یار

 

تـا بـا عـشق وصـفـا یـار بـبــرم ازسـفـرآمــد

 

دوم فـروردین یکهزارسیصد ونود                          

 

 

 

 

 

 

                                                                    ا