راه یاران
                                                                                       ٦٩

اشک ما را چشم گریا ن   چون کند

این دل زار  بی  نگاران   چون کند

نا بسامان  گشته حیرا ن   چون کند

سوخته از این داغ سوزان چون کند

خون دل را گریه درمان   چون کند

راه ما را   سهل و آسان    چون کند

 

 

 

 

 

 

جان  ما را  درد  هجران      چون کند

تا که   رفــتـه از کـنـا رم  آن نـگــــا ر

گشته ام  من  نا بسامان    ایـن چـنیـن

آتشی  است  درد هجران     بس تموز

دل که پر خون  از غم یار  است چنین

راه یارا ن سخت دراز است  ای طبیب

 تا که مجنون گشته ام از هجریـار

 این حکیم با درد هجران چون کند

                                                                                                                   پانزدهم شهر یورهفتاد وشش