روزیـکـه سفر کرد

٣٤                   

خورشید غروب کرد و غمش راه  ممر بست

دل را بغمش سوخت و خون را بجگر بست

از   بس  فراقش   بدلم    تیر    قدر    بست

 سیلابهء   اشکم   همه  راه   در  گذر بست

 صد  درد و غم او دل  ما را    بشرر  بست

 پژواک   غمم راه  بصد  صوت  دگر  بست

آن چیز که مانده است فلک به چوب تر بست 

 

 

 

 

 

 

آن روز  که دردانهء  من رخت سفر بست

 یک ایل عظیم از غم هجرش  نگران  شد

 شب   آمد و غم  آمد و  جانم    بلب   آمد

 بسیار   نخفت   دیدهء   خونبار من از غم

 زاندم  که  شدم  نوحه گر  از درد فراقش

 فریاد   دلم  ازغـــم ا و کــــرد     فقانها

 از من   نمانده  است  بجز  یک تن بیما ر

روزیکه سفر کرد  برفـت  تا که   بیا ید

 افسوس  حکیمی که فـلک راه سفر بست

                                                                                                                             بیست سوم خرداد هفتاد