رویــا

غزل 228                                                                                                                               

چشم وابـروی تووآن قد وبالای تـوخوش

که همه تـار وجـودم به تمـنــای تـوخوش 

که همه جان ودلم برقـد وبالای تـوخـوش

که دل ازعشوه شیرین شکرخای توخوش

دیدن روی تـووحُسن صنـم سای توخوش

عشق من بــراه تـو دلم بسودای توخـوش

 

دلم ازغمزهء عاشق کش زیبای توخـوش

آنچنـان جـلوه کنـد آن رخ مهـتــابـی تــو

همچوسروچمن است آن قدوبالای تـوام

نازتـوخوش بنشسـت بـردل آوارهءمـن

تا که عشق تونشست بردل سودائی من

عشق توبـردل وجانست بشنـوایگـل من

 میــدهی وعـــده مـرا بـه روزفـــردای دگـر

شب وروزهمچـوحکیـم بیـادرویای توخوش

هفدهم امرداد هشتادونه