ســبز و ســرخ

                   ١٥١

وانکه رخسارترا خواند   پری وار منم

آنکه بنشسته بپای تو  چنین خوار منم

وانکه چون  نای بنا لد    بشب تار منم

از غـم درد فـراق  گشته   کما نوار منم 

لا له گـون  گشته دلش  از غم دیدارمنم

کـوس عشق را زده برکوچه وبازار منم

 

 آنکه ازجان  ترا گــشـته  خــریــدار مـنم

آنکه برما نکند یک نـظـر ازلـطف تــوئی

آنکه عشقش مــرا کرده گـــرفــتا ر توئی 

آنکه ازهجرتو صد رنج کشیـد ست بدوش

آنکه گفت این غزل سبزچو  سرسبزی تو

آنکه انگشت نمای هـمه شهراست بعشق

 صادقانه غـزلی گفت حکیمی  وبخوان

 آنکه گفت این غـزل ازسینهء بیمارمنم

هشتم آبان ماه هفتاد وپنج