سال باباش بود

طنــز

سـرقـبــربـابـاش ؛ بـا داد وبـیـــداد

همه داشتـن بـا هم نـوحه میخوندن

همه ازتـــرس مـادرشـوهــرشــون

مـدام با نـازوعشـوه پیش می اومد

بـتــی حــلـوا آورده    از بــــرایـش

توگوئی داشـت میکرد اونوحراجش

واســه ایـن خـوشگلا چــرا نـیـائـی

گـلـی خـانـم هـنــوزازتــــوشـکـاره

مــدام زجــه مـیــزد بــا داد بـیـــداد

زهــوش رفـتـه بیـاین نـقـش زمینه

کـه تا اون بـــا بـابـا ش تنها بمونه

 

 

سکـیـنه رفـتــه بــــود تــا مسگـرآبـاد

هفت هشت ده تای دیگه اونجا بودن

دودستی مـیــز دنـد  تــوی سـرشــون

یکی ازخــا نـــومـا قـمیـش می اومــد

یکی میگـفـت بـیــامـــرزه  خــدایــش

یکــی قـــران گــذاشـتــه  رومـلاجـش

سکـیـنــه داد مـیــزد  بـابـا کـجــا ئـی

بـلـنــد شـوبـابـا جــون  وقـت نهــاره

هـمی کــرد شیـون وهی داد و فــریاد

یکی ازخـا نــوما گـفـتــا  ؛سـکـیـنــه

هـمـه ول کــردنـــو رفــتــن بـخـونـه