سلطنت حسن

٨                     

 همه  بهر  دل   اواره ی  ما داد ترا

 خالقت   قدرتی از بهر شفا   داد ترا

 ور نه این حسن دل آویز چرا داد ترا

 کز پی بردن دل مهر گیاه     داد  ترا

 اشک من ایگل من خوب جلا داد ترا

 نازم عشق را که بقلب همه جا داد ترا

 خبر  عشق مرا پیک صبا  داد   ترا
 

 

 

 

 

 

 

 

 

   

 آنکه از زلف  سیه   سلسله  ها داد ترا

مرحبا سلطنت حسن که در چشم سیاه

در تو دلبستگی خلق خدا خواسته است

سجده بر خالق تو کیش منست ایگل من

آنچنانیکه   بگل  جلوه دهد   گریه   ابر

نازنینا    نظر  اهل  دل اندر پی توست

هیچ  کس از نسبت عشقم بتو آگاه  نبود
 

ناسپاس است حکیمی اگر فاش نگوید بتو

 که  خدا درد مرا نوش  دوا داد   ترا

یکم دیماه هفتاد و هفت