شب تنها ئی

                                                                                                                                   ١١٧                       

از غم تنها ئی ا م     کوه عذ ابست دلم 

با که بگویم که چون غرق فراقست دلم

من چه بگویم که صد همچوکتابست دلم

در هوس بوسه ای     آتش نا بست دلم 

ورطهءبیداری است یا که بخوابست دلم

بـــیاد روی مهش   محو ســـرابست دلم

 

 

 

 

بهر چه امشب چنین سخت خرا بست د لم 

درد فراقش فـــــتاد بــــــر  تن بیمــــارمن

دوری جا نا نه ام بـــــــرده   زکف طا قتم

کو نفس عیسوی تــــــا    بـــــد مد بر تنم

این آه سوزنده را نیست   مگر خـــا مشی 

بی رخ او کی شود مـــوسم  عیش وطرب

 ز بهر وصل نگار لحظه شمارم مدام                        

     همچو حکیمی چرا در تب وتابست دلم                                  

                                                                                                                                         ششم شهریورشست ویک