شبی کم درد آمد

٢٧               

هوش مرا برد زسر طا ق دلم را  شکست

 شمع وجودم بسوخت سینه به تیغش بخست

 شهر  دلم  کرد  خراب  بند زبند م  گسست

 کشتی جانم شکست برگل غم  بست نشست

 هیچ  کس  آگاه نشد  تا که بدل خون نشست

 تا که مرا کرده ای زیر و زبر هرچه هست

 تا  که  بدانی  که عشق  مفته  نیاید  بدست

 

 

 

 

 

 

نیمه   شبی   درد   هجر آمد  بر دل نشست

 نعره  زنان  آمد   وتیغ   جفا   بر    کشید

 همچو مغول کرد هجوم بر منو بر شهر دل

 درد غمش بید ریغ در شب غم  حمله کرد

 در  شب تنها ئیم  سینه  شکست   از  فراق

 گفتمش  ای  تیغ  غم  جرم  دل ما  چه بود

 گفت  ترا  درد  چنان   از سر و پا  پر کنم

گفتمش ای بی خبرهر که  بشد  مست عشق

 همچو حکیم میشود از می عشق مست مست

دوم مهرماه هفتاد چهار