شعر تر

                                                                                                 ٨٢

چرا جان ودل ما را بتـیـر یکجا  نمیگیرد

چرا با تیرمـژگـا نـش  سرم از پا نمیگیرد

چرا با غمزهء چشمش دلم یکجا نمیگیرد

چــرا داد  دل مارا  ازاین  غمها   نمیگرد

چــرا آن سوگل  زیبا  طریق  ما  نمیگیرد

چرا آن  ماه تا با نم    سند از  ما نمیگرد 

 

 

 

 

 

 

نگارنازنیــن  من  که رنج  ازما   نمیگرد

بدورانیکه  غم دارم  زفـقدان   خم مویش

چوکرده سینهء ما را نشانه طاق ابرویش

کنون افتاده ام ازپا شکسته سینه از غمها

چوگشتم  بهراوشیدا   ندارم غیراورعـنــا

چومیگویم  فدای تو  بقربان  صدای   تو

بد ین شعرترم جا نا ن اگردارد بدل ایمان

 چرا جان حکیمی  را بـبـــر شبها نمیگیرد

                                                                                                                   بیست و دوم امرداد هفتادوهشت