شور  عشق

                                                                                          ٥٣

آنکه مرا خواند بعشق دلبر وطناز بود

 بلبل  عشقم  مدام  درخط  پرواز   بود

 لیک مدام چشم برآن پنجهء غماز بود

 زان همه سوزغمی کزدل آن سازبود

 آنچه مرا برد زهوش نغمهء شهناز بود

 تا که   بهار رخش  گلشن  پرواز بود

آنچه ترا ما نده است حاصل آن نازبود

 

 

 

 

 

 

تا  سر پر شور من  منتظـرنـــا ز   بـــــود

 مرغ  دل عاشقم  رفت  بکویش     نشست

 گر چه شکست ساز دل  درشب هجران ا و

 سیم  دلم  پاره شد   از غم و از   نغمه اش

 پنجه  به سازم  زدم    تا که  سرودی  زنم 

یاد  بهشت  رخش    کی  رود  ازیاد   من

گرچه رسد این سروش  گا ه بگاهی  بگوش

خاطرهُ عشق او خفته  به  اشعار من

 خسروطبعم حکیم عشق سر افرازبود

                                                                                                                    دوازدهم آبان هفتاد ودو