سـیلی روزگـار

                                                                                                                                                                                    ١٤٧

هزا رسیلی زدست روزگـــــا ر خورده ام

فقان  که چو خون ازدل   بیمار خورده ام 

گـــوئی که نیش ز عقرب  جرارخورده ام

زکوزهء غم ٬ شـراب خــونبـــارخورده ام

تا زجـام فـلـک زهــــرهء  مــار خورده ام

شهد یست جگر سوزکزفراق یارخورده ام

 

عمریست که خون دل زهجریارخورده ام

بــرید رگ جــانم  بتــیغ  تیــــز   فـــــراق

ز بس بشــانه بــار  هجــــران  کشــیده ام

عمریست که در حسرت  جانان نشسته ام

نشد نوش بکــا مم  طعم  خــوش  روزگار 

نبردم به ارث غــم هجـران   من ازکســی

 من ازکمان بی رحم روزگــار حکیم

هــزار تیر پنهان وآشکارخورده ام

                                                                                                                پانزدهم فروردین هفتاد و پنج