سودای دل

                                                                                                                    ١٨٠

هـمچو مور افـتاده ام  در پای تو

زان سبب گـردیده ام  شیــدای تو

تش بجا ن زد   نرگس جادوی تو

تـا کـه دید م صـورت  وبا لای تو

میکنم با جـــا ن ود ل  سودای تو

غـرقه گشتــم   د ربن دریــا ی تو

تـا که نوشم جـرعه از میـنـا ی تو

 

 من کیم یک شبـــنـم  از دریای تو

چون قـــرار برده  زمن سرخ لبت

تا حــریــر سبز رویت شـد عـیا ن 

غرق دریای دوچشمت   گشت دلم

هـرچه با من میکند  عشقت جد ل

تـا که چون دری شدی اندرصدف

روزوشـب لحظه شمارم د م بــد م

 تـا حکیمی زنـده وپـا ینــده است

 هسـت مــرید عـارض زیــبــا ی تو

هفتم اسفند پنجاه وهفت