سـلطـا ن د ل

                                                                                                                                        ١٩٤

این چه تیراست نازنین درسینهء ما میکنی

ما که دلرا داده ایم ازچه چـنیـن هـا میکنی

من عجب دارم که ازچه این سوُالها میکنی

ازچـه ای آرام جان خون بـردل مــا میکنی

پس چـرا سـلطآن دل امروزو فـــردا میکنی

عاقبت ای نازنین مـا را تو شــیـدا میکنی

 

 با کرشمه عشـوه ها درکـار دلها میکنی

غـمزهء چشم قشنگت میبرد دین ودلـــم

گفتمت من عاشق روی توام گفتـی چـرا

خود تودانی عشق توبا جان من گشته عجین

گفته بودی تا ابد من یار و غمخوارتوام

تا که جان دارم نگارا کارمن عشق است وبس

 تا بودعاشق حـکیمی برجما لت.زنده است

 پس چــرا با جان من.جا نا تو سودا میکنی

پنجم آبان هفتاد وسه