تقا ضا

        ٩٨                        

این تیره  شبم را   سحری بخش 

یک لحظه به عمرم ثمری بخش

پروا نه صفت با ل و پری بخش

برسا ئل  کویت    گهری  بخش

از گنج رخت سیم و زری بخش 

زان شربت لعلت   شکری بخش

از شوق مرا چشم   تری   بخش 

بر حال   پریشان   اثری   بخش

از شهد لبت     مختصری  بخش

 

 

 

 

 

 

 با ز آ وبجا نم  نظری  بخش

عمری زغمت  گوشه   نشینم

شمع غم تو با ل وپرم سوخت

غا فل شده ای   روز وشبم را

داد م  برهت  ملک     دلم را

بیمار لب   لعل  تو      گشتم

خشکیده مرا کاسهء    چشمم

ناید  بقلم   حال        پریشان

یکدم به  سرا پرد هء   عشقم

گر هست ترا لطف و عنایت

 بر کوی حکیمی گذ ری بخش

                                                                                                            بیستم اردیبهشت هفتادوچهار