تـــنهائی  و تــــا ر

      ١١٢                        

افسرده ازاین  گــــنبد دوار گریستم

من از ســـتم چرخ  ستمکارگریستم

نا کــرده گنه  زین همه آزارگریستم

وا مانده ازاین دیدهء خونبارگریستم

برحال دل خویش و غم دلدارگریستم

درفرقت جا نا نه چه بســیارگریستم

درخلوت شب با سخن تــــارگریستم

 

دوشینه به تنهائی خود    زار گریستم

صد غوطه بخوردم ازاین گردش ایام

درحیرتم ازاینهمه بـــــیداد زمـــــا نه

ازبسکه  فقان کرد دل ازطـا لـع قـدار

آتش بگرفتم زغــــم   دوری دلـــــدار

خشکیده شد این حنجره ازتلخی کا مم

سازمن غمد یده شده ســـنگ صبورم

با سازغم خویش بگفتا    حکیمی

 بررنج وغم خود اسف بار گریستم

سی ام امرداد هفتاد