تــیــرخـلاص

 

دلــم افـتـاد بـه پـیـچ وتـاب  مـویـش

عجـب ابــرو عجــب صـورت مـاهی

که اینسان گشته عشقش حاصل من

بـرفـت غـارت بـرآن چـشـم سیاهش

چـودیـــدم خــال آن کـنــج دهــانـش

چـوچشـمم بـا دوچـشمـش آشنـا شد

مــرا بـی عـشق او  هــرگــزنشا یـد

 

ازآنـوقـت که نشسـتـم روبـــرویش

بخـودگـفـتـم عجـب چـشـم سـیـاهی

نمی دانــم چـه کـــرد او بـا دل مـن

دل جـانم به یـغــمـای  نـگــا هــش

بـــزد تـیــرخــلا صـم  ابـــروانــش

دل شــیـدا به عـشقش  مبتـلا شـد

خـداونـدا اگـــرمـــا را   نـخـواهــد

 بـبــربـــاد صـبـا پـیـغــام مـا را

حکیمی میـدهـد سـوگـند خدا را

چهارم فروردین یکهزارسیصد نـود           

 

 

 

 

 

 

                                                                    ا