تو بگو چکنم

                                                                                          ١٤٠

عمر زکف شد سهل وآسان چونکنم

ازهـــراس درد  هجـــــران  چونکنم

خون دل ازچشــم گـــــریا ن چونکنم

این دل افـســرده  درمـــــان چونکنم 

مـــن فـــدای راه جـــا نـــا ن چونکنم 

جان مسـکین را به قـــربا ن چونکنم

 

 بی توای  سـروخــراما ن   چونکنم 

مرغ دل  انــد ر پیـــت  آواره  شـــد

رفته ای ایجان  زجانم   همچو خون

سا ل وماه وروز وشب ازحد گذ شت

مانده ام  تـــا این دل   آشــــفـته  را

عشــق تــو درپردهء  جا نست هنوز

 نســخه ای کن ای حکیم بردرد من

 زین هــمه آلام پنهــــا ن چو نــــکنم

پانزدهم شهریور هفتاد چهار