توچـیز دیگری

١٩٨                   

از چه اینسان این دل سودا گـــرمــا میبری

پیش چشمم دلبرا تــویک سر گردن ســری

درشـگفتم پس چرا ا زقرص ماه هم بهتری

تـا تـرا دیـد م بـگفـتـم وه عـجـب مه پیکری

لا کن ای ماه منیرم  تـــو مــرا آ ن  دیگری

هـرافـتد در کــمـنـدت مـیکــند شاعـر گری

 

ای رُخت چون ماه وای سیمای توهمچون پری

لعبتا ن ومهوشان را دیـده ایم ا نــد ر جـهـان

بــارهــا مـه را نـظــر کــرد م . مــیـان آسما ن

خالــقـت داده ترا حُسن جما لی   ایـن چــنـیـن

مهوشا ن بسیارهستند با هزاران نقش ورنگ

د رمیا ن شاعران شـعـری چنین پــیدا نــشـد

 شـکـرافـشا نی کـند ازبهـرتـو شـعـر حکیم

 چونکه دارد هـمچوتـومهپاره وسیمین بری

هفتم مهر ماه هفتادوسه