وعـده ي دیـدار

غزل 227                                                                                                                            

ای نوگـل زیبـا زگلـخانه ي کیستـی

بازگوبمن ایجان توجانانهء کیستـی

مارابگوایماه که همخانه ء کیستـی

عشاق توپرسند تودیوانه ء کیستـی 

ای جلوه مهتـابم به دانه ء کیستـی

پرسم زتوایجان که پروانه ء کیستی

 

ای قــوت دلهـا تـو دردانـه ي کیستـی

قومی بتوعاشق حیران همه برحسنت

بــا ایـن رخ زیبـا وبا ایـن قــد رعـنــا

یک شهـرزعشق تـوآواره و دیـوانـه

من نیزشدم عاشق برجلوه رخسارت

سوختی پروبالم ازعشق تومی نا لـم

 کردی توحکیمی را مشتـاق بدیـدارت

 وعـده بـده ما را تودرخانه ء کیستی

سی ویکم امرداد هشتـاد ونه