یارازسفـرنیا مد

                  غزل 222         

ازپـنـجــره سـتــا ره درون د رنیا مد

دوختم براه توچشم پیک سحر نیا مد

ازبــد این زما نه  ازتـو خـبــر نیا مد

عشق میزند نهیبم یا رازسفــرنیا مد

سوزد زانتـظــارم  نــوربـصـر نیا مد

روحم زتن جـدا شـد شهد شکرنیا مد

 

دیشب بیاد رویت  تا بسحر نشستم

گشتم من آسما نرا دنبال ماه رویت

درد غمم فزون شد  سر کاسه جنون شد

این دل بی نصیبم برده زکف شکیبم

دردا بحال زارم بـرده زکـف قــرارم

شبم به انتـهـا شد جانم پرازبلا شـد

 گفتم حکیم فقا ن کن با تیشه قصد جا ن کن

 فـریا د برآسمـا ن کــن  آن تــا ج سـرنیا مد

                                                                                 امـیرحکیمی
                                                                                                                               پانزدهم اردیبهشت هشتاد و هفت