یــا ر د و رنـگ

                                                                                                                                  ١٥٠

از رخ هـمتــا ی  مــا هــت عــا رضم

از نــگاه گــــا ه   بـگا هــت عــارضم

از دل ســـر نا بـــــرا هــت عــــارضم

زان خــم زلـف  ســیا هـت عــــارضم

زین دوکـــا ر د لـبخـوا هـت عــارضم

از ثــواب واز   گــنـا هــت عـــا رضم

لـیکـن از بــرق  نـگـا هـت عـــا رضم

از دل رنـگینه  خـــوا هـت عـــا رضم

 

 من ازآن چشم  سـیا هـت عـا رضـم

چــون نـگـا هـم میکنی  گـاهی بگاه

گـــه دهـی وعــده گـهی  پـس میزنی

گـا ه بگیری گــه   رهـــا یـم مـیکنی

گـه دمی بـا مـا خــوش وگه ناخوشی

میکشی مـا را  گــهی جــا ن مـید هی

گـر چـه داری گــوشـه ي چشمی بما

ای صنم  تــا کـی   دورنگـی مـیکـنی

 گــرچـه میخـوانـی حکیم را سـوی خود

 مـن از ایـن دوری راهــت عـــا رضــم

پنجم آبان هفتاد وپنج