یـکــه تـــاز

 

 

کـه هــردم دارم به مـهـــرت نـیــاز

 

کـه هــردم دارم بـدرگـاهـت نـمــاز

 

روشـنی از شـیـد و مـاه آید بـنـــاز

 

ســرنـهــم درپـای تـوای سـرفــراز

 

یک سـٌوال دارم زتــو شـایـد مجـاز

 

بهـر چه بـاشـد چنین خـونینـه ساز

 

ازچه دانی اینهمه ظـلم را تو مجاز؟

 

 

چنان گشته عـشقـت مـــرا یـکــه تـــا ز

 

تـوای دادگـستــر.. ای دادیــار شـفـیـق

 

این زمیـن وآسمـان جـمـلــه زتــوسـت

 

ای بـزگـتـــراز بـزرگ در کـهـکـشـا ن

 

ایـن همه چــرخ و فـلـک ازآن تـوست

 

ایـن فـجـایـع در زمیـن از بهـرچـیست

 

داد و عــدلــت را بـگــو رفـتــه کجــا؟

 

تا حکیـم دارد بـدل عـشقـت چـنـیـن

 

کـن مــرادم حـاصـل ازدرد  نـیـــاز

   هجدهم شهریوربکهـزاروسیصد نود ویک

 

 

                                                          

 

 

 

 

 

 

 

                                                                    ا